BİRKEN HİÇ OLMAK

Henüz söylenecek bir şeyler varken, anlam o denli tüketilmeden çekip gitmeli. O son sözün duyulardaki dehşetini duyumsamalı insan. “Gitme” demeye cesaret bırakmalı ayrılığın.Giden özlemleriyle gitmeli. Kalan, beklemeli gideni daha şimdiden.

Güneşli bir günde, sıcak ekmek kıvamında olmalı ayrılık.Ansızın kapandığında kapılar, yüreğin “Dur! Gitme!” der gibi, sıkışmalı kapı aralığına.Söylenecek bir söz kalmalı ayrılığa.Aşk, ikiden bir olmaksa, ayrılınca birden iki olabilmeli.

Söylenecek bir söz, geriye dönecek güç kalmadığında çekip gitmek, tetiği çekmektir. Kurşunlanansa “hayat”tır. O hayat avuçlarında parçalanırken görünmez olur acısı. Ne giden kendisi gibidir artık ne de geride kalan.

Bir tenorun sesiyle yağan, kılcal damarlarından ince bir yağmurda, ıslak iki dudak kalır geriye.Ve gök gürültüsü.. Ve başına düşen dünya… Ve beyninde açılan koca bir kara delik kalır. Ne sen kalırsın ne de o. İkiden bir olamamışken, birden HİÇ olursunuz.

Mehmet ŞEN